Minidocumentaire: 

Het reukvermogen is een van onze vijf zintuigen. Het helpt ons bij het bespeuren van mogelijke gevaren, zoals brand, een gaspit die open staat, bedorven voedsel; maar het reukvermogen heeft ook een psychologische waarde. De geur van pas gemaaid gras, de geur van onze geliefde, de geur die een bepaalde herinnering oproept kan het leven net dat beetje extra geven. En wat te denken van de geur van onze maaltijd! Bij het nuttigen van een maaltijd worden vijf hoofdsmaken (zuur, zout, zoet, bitter en umami(bouillonachtig)) door de smaakpapillen op de tong waargenomen. Het aroma van het voedsel wordt waargenomen door onze neus. Bij een verlies van het reukvermogen gaat de waarneming van het aroma verloren.

Veel anosmiepatiënten klagen daardoor niet alleen over het verlies van het reukvermogen, maar ook over een vermindering van het smaakvermogen. Puur medisch gesproken is dit niet geheel juist maar het wordt wel zo ervaren.


Dysosmie ofwel verschillende vormen van een disfunctioneren van het reukvermogen

Anosmie: volledige afwezigheid van het reukvermogen.
Hyposmie: een gedeeltelijk verlies van het reukvermogen.
Parosmie: een vervorming van het reukvermogen. Het ruiken van een bepaalde geur terwijl men het idee heeft iets anders te ruiken. Vaak ruikt men een onplezierige geur zoals iets dat aan het rotten is.
Phantosmie: men ruikt iets terwijl er niets te ruiken is.
Presbyosmie: afname van het reukvermogen veroorzaakt door ouderdom.

Mogelijke oorzaken van het disfunctioneren van het reukvermogen

Er zijn verschillende oorzaken aan te wijzen. Naast een genetische factor kan letsel aan het voor- of achterhoofd, waardoor de reukzenuwen gebroken of uitgerekt worden, de oorzaak zijn. Of een aantasting van het reukvermogen door een virusinfectie zoals griep, of door een chemische verbranding, veroorzaakt door chemicaliën in bijvoorbeeld schoonmaakmiddelen. Maar ook ziekteprocessen in de neusholten kunnen schade aanrichten.




Wat betreft de remedies zijn de geluiden niet zo positief. Een recept voor een neusspray of de boodschap “u moet ermee leren leven” zijn meer regel dan uitzondering. Bij sommige mensen met een trauma herstelt de reukstoornis zich binnen een jaar spontaan, wat soms ook geldt voor degenen die zijn getroffen door een virusinfectie, alhoewel in het laatste geval het herstel minder is en trager verloopt dan bij de traumagevallen. Maar als we kijken naar de verschillende artikelen die over dit onderwerp zijn geschreven, valt op dat eenieder zich afvraagt waarom er, in vergelijking met stoornissen aan andere zintuigen, zo weinig onderzoek wordt verricht naar (bevredigende) oplossingen.

Er is ook een reukstoornis die niet te maken heeft met te weinig ruiken, maar juist met te veel ruiken. Dit heet Hyperosmie.